Een klein kijkje in mijn leven

So long…

Zoals jullie gemerkt hebben, blog ik steeds minder. Ik maak een heleboel mee, maar merk dat ik er niet over wil of kan schrijven. Daarom neem ik hier (voorlopig) afscheid.

Ik lees nog wel af en toe wat blogs en soms laat ik een reactie achter. Voor degenen die op Facebook zitten: klik hier om mij te vinden.

Wie weet tot ziens!

Op naar de kerst…

Koor1Klik op de foto

(Kerstwens opent in nieuw scherm)

Zo waar…

Fijn weekend!

Even geen woorden…

Fijne zondag!

Venetië

Op mijn 45e verjaardag en tevens ons 20 jarig huwelijks jubileum vertrokken we naar Venetië.

Voor deze gelegenheid hadden we een mooi hotel geboekt aan het Canal Grande. We hadden werkelijk een prachtige kamer, waarin alles tot in de kleinste details was afgewerkt. Voor de gelegenheid kregen we een fles Prosecco. (Klik op de collages om ze groter te kunnen zien.)

ons hotel

De eerste dagen was het schitterend weer en konden we lekker buiten op het terras van het hotel ontbijten. Later sloeg het weer om en werd het flink fris (zie middelste foto hierboven).

bruggen, pleinen en gondola’s

We hebben heerlijk gewandeld en rondgehangen en tussendoor sprongen we op de bus-boten, die heel frequent overal naar toe voeren. Naar de gondola’s hebben we alleen maar gekeken; wat een geschommel…

prachtige beelden op en rond het water

Op de foto linksboven zie je de Prinsendam; op de foto linksonder staat de toren van het San Marco plein.

Burano

Op het eiland Burano waren de huizen in allemaal vrolijke kleurtjes geschilderd. Het eiland staat bekend om zijn kantwerk. Daar hebben we een paar shawls als souvenir gekocht. Kerktorens bouwen schijnt nog niet zo eenvoudig te zijn voor de Italianen; de éne toren staat nog schever dan de andere 😉

ja, we waren er echt!

Toen het nog mooi weer was, hebben we bijna alleen maar gewandeld en toen het wat frisser werd hebben we ook wat kerken en musea bezocht. Vanaf de galerij van Basilica di San Marco had je een mooi uitzicht. In de buurt van het beroemde plein moet je overigens wel opletten wat je betaalt voor je eten en drinken. Op het plein betaal je alleen al 6 euro om te zitten en dan komt je kopje koffie er nog bij. Het meeste wat wij betaalden voor een cappuccino was 5 euro in een hele kleine en knusse snackbar (rechtsonder). Links boven zie je een glaskunstwerk, dat staat op het glas eiland Murano.

het leven gaat ‘gewoon’ door bij hoog water

De laatste ochtend ging om kwart voor zeven het alarm af in de stad. Gelukkig wist ik wat dat betekende: de stad stond blank! Bijzonder om eens mee te maken en ook vooral leuk om te zien hoe iedereen zich aanpast aan deze situatie…

Voor ons kwam er zo een einde aan een paar heel geslaagde dagen!

Vallen en opstaan…

Erik zou vorige week vrijdag naar Vietnam vertrekken, om een cursus te geven aan bankiers aldaar. ’s Ochtends om zes uur trok hij de voordeur achter zich dicht. Om  half zeven belde hij mij; KLM liet hem er niet door, omdat hij de ‘uitnodiging’, die hij nodig zou hebben om een visum te krijgen, niet had. Hij heeft nog een half uur geprobeerd zijn contacten in Vietnam te bellen, maar kreeg geen gehoor. Dus om half acht was hij weer thuis… De Europese organisatie die Erik ingehuurd had, kreeg het gelukkig voor elkaar om de uitnodiging in de loop van de vrijdag naar hem te mailen en vluchten voor zaterdagochtend te regelen, dus met ruim 24 uur vertraging kon Erik alsnog vertrekken. Hij had nu nog een groot deel van de zondag om uit te rusten van de reis, voordat hij op maandagochtend paraat moest staan voor zijn cursisten.

De training verliep prima, tot woensdagochtend; Erik voelde zich niet zo lekker en merkte dat hij vragen niet zo scherp meer kon beantwoorden. Hij ging er bij zitten, maar na een half uurtje voelde hij zich nog slechter en kon hij nog net ‘I need a doctor’ zeggen, toen het licht uit ging. Hij moet minstens een aantal minuten buiten westen zijn geweest, want toen hij zijn ogen weer opende zag hij niet alleen bekende gezichten bezorgd om hem heen staan, maar ook een man in een witte jas. Ze constateerden dat zijn hart in orde was, maar hadden wel een ambulance gebeld.

Zodoende werd Erik een half uurtje later met loeiende sirenes door de straten van Ho Chi Minh City vervoerd naar het internationale ziekenhuis. Daar moest hij eerst zijn ID en credit card laten zien en toen werd hij vrijwel meteen een MRI scanner in gereden. Ze waren bang dat hij een lichte beroerte had gehad, maar gelukkig bleek dat niet het geval.

Ook zijn suikergehalte en zijn hart bleken na diverse tests in orde. Waarschijnlijk waren door de warmte Eriks bloedvaten zodanig verwijd, dat zijn bloeddruk veel te laag was geworden en daarom was hij flauw gevallen. Erik had de dagen er voor niet zo heel veel gegeten, maar woensdagavond heeft hij zichzelf getrakteerd op een overheerlijke Italiaanse maaltijd. Hij was opgelucht dat er niets ernstigs aan de hand was en kon zo meteen zijn zoutvoorraad aanvullen.

Donderdags voelde hij zich af en toe nog een beetje onzeker, maar de cursus verliep verder prima en vrijdag verliet hij met een paar mooie souvenirs zijn zeer tevreden cursisten. Deze training zal hij niet snel meer vergeten…

De volgende reis staat al weer voor de deur, want morgen vertrekken Erik en ik voor een paar dagen naar Venetië om ons twintig jarige huwelijk en mijn 45e verjaardag te vieren. En nu maar hopen dat alles normaal verloopt 😉